Eunice

Ze raast en tiert door het land met woedende uithalen. Haar drang tot vernietigen is niet te stuiten. Eeuwenoude beuken breekt ze af, zonder enig respect. Genadeloos velt ze coniferen. Schuttingen vliegen omhoog als stukken bordkarton. Vuilnisbakken keert ze om, tuinstoelen smijt ze als speelgoed door de lucht.

Ze knakt krokussen en sneeuwklokjes. In een snel tempo veranderen keurig aangeharkte tuinen in ravages.

Haar onheilspellende geluid giert door kieren en gaten en laat bewoners sidderen.

Ergens in een tuin staat een ranke berk. Haar stam en takken buigen met de wind mee, maar breken doen ze niet.

 

© Nel Goudriaan, 24-02-2022

 

Oorlogsheld (2)

Zijn laarzen dreunden met vele andere door de straten. Over zijn gezicht parelden zweetdruppels. Het uniform voelde als een harnas en benam hem bijna de adem. Hartkloppingen deden hem hijgen.

Schoten klonken van alle kanten. Uit de huizen steeg gekerm op van vrouwen en kinderen. Geuren van lijken en vuur doordrenkten zijn neusgaten. Met moeite hield hij zijn ontbijt binnen.

Op straat lag een man in een plas bloed.

Hij hield stil, knoopte zijn soldatenjas los en legde deze over hem heen. Zijn kameraden stampten verder zonder om te kijken.

Staande In zijn hemd vond hij zichzelf terug.

 

Oorlogsheld (1)

Zijn laarzen dreunen met vele andere door de straten. Over zijn gezicht parelen zweetdruppels. Het uniform voelt als een harnas en beneemt hem bijna de adem. Hartkloppingen doen hem hijgen. Schoten klinken van alle kanten. Uit de huizen stijgt gekerm op van vrouwen en kinderen. Geuren van lijken en vuur doordrenken zijn neusgaten. Met moeite houdt hij zijn ontbijt binnen.

Op straat ligt een man in een plas bloed.

Hij houdt stil, knoopt zijn soldatenjas los en legt deze over hem heen. Zijn kameraden stampen verder zonder om te kijken.

Staande In zijn hemd vindt hij zichzelf terug.


Gekozen als  UKV van de week bij Schrijven Online

 

© Nel Goudriaan, 20-02-2022

 

 

Versnipperen

Je neemt plaats op het dek. De brief brandt in je tas. Je pakt hem eruit in de hoop dat niemand meekijkt.

Langzaam versnipper je hem; de letters dansen voor je ogen. De woorden verliezen hun kracht.

Je loopt naar de reling en gooit de snippers op de golven. Ze verwaaien zonder betekenis. Een groep meeuwen duikt er erop af.

De veerboot verwijdert zich steeds verder van de kust. Om je heen zijn alleen de zilvergrijze golven, die klotsen tegen de zijkant van de boot.

Je sluit je ogen, haalt diep adem en snuift de zilte zeelucht op.

 

© Nel Goudriaan 18-02-2022

 

Transformatie

Zijn gloednieuwe uniform met blinkende knopen hangt over de slaapkamerstoel.

‘Liefste, ik beloof je dat ik voorzichtig zal zijn,’ zegt hij. Zijn handen strelen haar wangen en glijden af naar haar borsten.

‘Wanneer ik mijn missie heb volbracht, trouwen we. Beloofd!’

‘Ik ben bang dat je overmoedig bent. Je onderschat het gevaar..’

‘Vertrouw me. Jij bent altijd in mijn hart en in mijn gedachten.’

Nog eenmaal bedrijven ze de liefde. Hun warme lijven zinderen na. Hun lippen gloeien.

Hij kleedt zich aan. Met elke knoop die hij sluit, verandert hij meer in een vreemde.

Het afscheid kent geen genade.

 

© Nel Goudriaan, 16-02-2022

 

Applaus

Ze staat in de deuropening met de handen in haar zij. Haar kin wijst naar voren; haar lippen persen zich samen.

Nonchalant staat hij met een mok in zijn hand. Zij wijst naar de vaatwasser.

Hij plaatst de mok in het rek. Vervolgens pakt hij zijn ontbijtbord van het aanrecht en zet het naast de mok. Mes en vork legt hij in de besteklade. Triomfantelijk kijkt hij haar aan.

‘Was dat nu zo moeilijk?’ vraagt ze.

‘Geef jezelf een hartelijk applaus. Ik klap niet mee.’ Haar stem klinkt een octaaf hoger.

Met een knal smijt hij de deur dicht.

 

© Nel Goudriaan, 14-02-2022

 

Valentijn

Blijf nog maar even liggen, lieverd.’ Henk strijkt Anja over haar krullen.

Hij pakt twee witte T-shirts uit de linnenkast en loopt de slaapkamer uit.

Anja sluit haar ogen. Vanuit de keuken dringen geluiden tot haar door. De geur van vers gezette koffie doortrekt het huis.

Een kwartier later is Henk terug met een dienblad. ‘Vandaag krijg je ontbijt op bed.’

‘Wat lief, Henk. Zomaar op een maandag.’

Henk lacht. Hij houdt twee T-shirts omhoog. De rode hartjes steken fel af tegen het wit.

“My funny Valentine”, zingt Frank Sinatra.

Anja pinkt een traan weg.

 

© Nel Goudriaan, 14-02-2022

 

Bertha

‘Ik betaal niet meer mee aan de lief-en-leedpot.’ De stem van Bertha schettert door de kantoorruimte. Enkele collega’s werpen venijnige blikken in haar richting. Een enkeling zucht hoorbaar.

‘Hoezo?’ vraagt Joyce. Ze strijkt met haar hand over haar opbollende buik.

‘Precies daarom.’

‘Jaloers?’

‘Vrijwel de hele inhoud van de pot verdwijnt in babymanden. Wat blijft er over voor mij?’ Een zonnestraal glanst op haar grijze knot.

‘Of had je willen ruilen met Annet die vorig jaar een bloemstuk met witte anjers kreeg?’

Bertha’s ogen dwalen af naar de lege plek bij het raam.

Beschaamd buigt ze haar hoofd.

 

© Nel Goudriaan, 07-02-2022

 

De jurk

Je handen hielden me vast, terwijl de naald langs mijn zomen zoemde. Je streelde over mijn witte satijn. Je straalde toen je voor de spiegel stond. Je ogen gleden over mijn zachte stof, versierd met parels.

Langzaamaan zag ik hoe je ogen doffer werden. Hoe de hoop en verwachting eruit verdwenen. Hoe je mij tenslotte opvouwde en wegstopte in een koffer.

Soms kwam je op de zolder. Je opende de koffer en blies het stof uit mijn plooien. Je legde me op je schoot en beroerde me.

Jouw tranen druppelden op mijn satijn. Ooit wit, nu bedekt met een grauwsluier.


Gekozen als UKV van de week bij Schrijven Online

 

© Nel Goudriaan, 03-02-2022

 

Onontkoombaar

"Ping"

Een WhatsAppbericht komt binnen.

“Ik weet je te vinden. Altijd en overal!”

Carla rilt, zet de verwarming hoger en controleert de sloten van ramen en deuren. Terwijl ze schichtig om zich heen kijkt, onderzoekt ze het huis van haar collega. Niets bijzonders gelukkig.

Lief van hem dat ze tijdelijk in zijn huis mag wonen sinds die fatale dag.

Op de driezitsbank komt ze eindelijk tot rust. Hier is ze veilig, ondanks de dreiging. Ze nestelt zich onder een schapenwollen deken en drinkt een kop warme chocolademelk.

"Ping“

"Smaakt het? Tot zo!”

Felle koplampen schijnen de kamer in.

 

© Nel Goudriaan, 25-01-2022

 

Uitnodiging

Lieve familie, vrienden en collega’s,

 

Hierbij nodig ik jullie uit voor een diner dansant op vrijdag 13 april 2022. Voor dit feest heb ik mensen uitgenodigd uit alle fasen van mijn leven. Samen vormden jullie de persoon die ik ben geworden. Na elke gang wisselen de gasten van plaats, zodat jullie elkaar uitgebreid leren kennen. De komende weken zal ik verblijven op mijn geliefde eiland Lanzarote.

Dresscode: chic en kleurrijk

RSVP: niet van toepassing. Ik verwacht jullie allemaal, niemand uitgezonderd. Zo zal ik toch aanwezig zijn op mijn afscheidsfeest.

Mijn opdracht: vier het leven.

 

Laatste groet,

Alfred

 

© Nel Goudriaan, 17-01-2022

 

Goedgemutst

In een opperbest humeur liep Blauwkapje door het woud. Herfstgeuren stegen op en bladeren dwarrelden om haar oren. Haar mandje was rijkelijk gevuld met blozende appels en een fles tokkelroom.

Geritsel vanuit de struiken: een wolf, gekleed in een jas van schapenwol kwam tevoorschijn.

‘Goedemorgen,’ sprak hij vriendelijk. ‘Je bent al vroeg op pad en vast niet om je grootmoeder koekjes te brengen.’ Zijn lach kreeg iets sardonisch.

Hij kwam naderbij en bekeek de inhoud van haar mand. ‘Tokkelroom, toemaar.’

Gretig trok hij Blauwkapje naar zich toe. ‘Vandaag bespeel ik jouw gitaar.’

Haar kapje waaide mee met de wind.

 

© Nel Goudriaan -10-01-2022

 

De lotgevallen van een vulpen

Ze vulde me met kobaltblauwe inkt, liet mijn gouden punt dansen op lege bladzijden.

Soms nam ik het van haar over en schreef zinnen die uitbundig van het papier afspatten.

Ik troostte haar wanneer haar tranen vloeiden. Ik toonde haar de schoonheid van de vlekken, vormde ze om tot wonderlijke beelden die glinsterden als vuurvliegjes in de nacht.

Bij het ochtendgloren nam ze me ter hand en schreef ongehoorde klanken op hagelwit papier. Ze dansten hun eigen ritme.

Nu mijn inkt is opgedroogd lig ik ongebruikt op haar bureau met het zicht op een prullenbak vol proppen.

 

© Nel Goudriaan, 06-01-2022