de avond houdt zich in

halflege glazen wachten

op de laatste dronk

 

buiten klinken knallen

binnen verschuift

een schaduw van plaats

 

middernacht is geen grens

maar een ademtocht

die nog niet loslaat

 

NG 31-12-2025

 

Waar is het licht?

 

de zeespiegel stijgt

de aarde warmt op

alsof ze koorts heeft

de wereld barst uit zijn voegen

 

woorden verharden

grenzen staan strak

vormen een front

waar kun je nog schuilen?

 

red jezelf, zeggen ze

is er nog een plek voor samen?

in de verte huilt een wolf

een schaap wisselt van huid

 

ergens lopen mensen

aarzelend, hand in hand

in een gedeeld tempo

op weg naar het licht

 

de wereld houdt zijn adem in

 

©️NG 17-12-2025

 

En de stilte daartussen

 

Een tram verdwijnt

de bocht om,

het ijzer zingt nog na

lichten verschuiven

langs gevels

de stad ademt zacht

tussen komen en gaan.

 

In de stilte

tussen de noten

weerklinkt de muziek

een gespannen snaar

die niet breekt,

maar even aarzelt

in de lucht.

 

tussen de woorden

ademt de echo

van wat onzegbaar is

fragiel

als een zeepbel

die nog net niet

uiteen spat

 

Nel Goudriaan

04-11-2025

Zondagmorgen

 

de kamer ademt

een zweem van vroeger

de theepot met de barst

bewaart iets

wat ik niet durf

te verstoren

 

de stilte glanst

op het tafelblad

alsof iemand hier

zojuist nog was

 

Nel Goudriaan

13-04-2025

 

 

Als alles blijft liggen

 

op de vensterbank

een oud pakje shag,

de helft nog vol,

papier verkleurd

de geur bijna verdwenen

 

in de la

gevouwen kaarten

met potloodlijnen

die de lucht afbakenen

alsof je wist

waar landen begonnen

en eindigden.

 

op de kast

een modelvliegtuigje

stof op de vleugels

de cockpit leeg

ik laat het waar het is

 

aan de muur

een vergeelde poster

DON’T EVER GIVE UP

het papier scheurt

bij de hoeken,

de lijm laat los.

 

onder de kast

een kromgetrokken lucifer,

die ooit licht beloofde

maar nu

alleen nog

stilte draagt.

 

alles wat je achterliet

ligt hier nog,

ademt

in de leegte

 

ik beweeg erlangs

alsof ik niets voel,

alsof vergeten

Iets is wat vanzelf gebeurt.

maar niets verdwijnt

voorgoed

 

@ Nel Goudriaan

14-04-2025

 

 

Ontwaken

 

hoe de oude beuk ontwaakt uit zijn winterslaap,

het ochtendlicht zacht door prille bladeren glanst,

hoe zonnestralen in bundels vallen,

zonneharpen die de bosgrond strelen.

 

hoe dauwdruppels schitteren als diamanten,

merels schuilen in de takken, hun lied laten horen,

hoe bladeren ritselend vertellen

van zomers vol zon en winters van stilte.

 

hoe ik schuil tegen zijn stam,

mijn voeten rustend op wortels gehuld in mos,

hoe de geur van aarde mijn adem vult,

hoe ik luister, voel en weet

dat de lente terugkeert,

zelfs na een winter

die eindeloos leek

 

©️Nel Goudriaan

11-03-2025

Tussen wachten en weten

 

Er hangt iets in de lucht,

een nauwelijks hoorbaar ritselen,

de schaduw van een tak,

een vlieg die traag zijn rondjes trekt.

 

Een vrouw wacht bij het raam,

zonder dat ze weet waarop.

Langs de muren aan de overkant

glanst een streepje licht.

 

In de trilling van het glas

schuiven wolken traag voorbij.

In de ruimte tussen wachten en weten

groeit iets dat nog geen naam heeft.

 

Misschien is verwachting niets anders dan dit:

het zachte schuren van tijd,

een trilling die blijft hangen

tussen adem in en adem uit,

het bijna dat zich even toont en weer vervaagt.

 

Nel Goudriaan

Inzending wedstrijd poëziewedstrijd Gopher 2025

 

Ansichtkaart

 

gerafelde randen

een poststempel

als een verbleekte droom

letters spreken een taal

die ik niet meer versta

 

tussen de regels

doven stemmen

langzaam uit

ademt een zomer

die niet meer in de kalender staat

 

op vergeeld karton

fluistert het licht

over een horizon

waar niemand wacht

een naam die oplost in de nacht

 

Nel Goudriaan, 29-08-2025

Wat blijft

 

Ik zet mijn voet

over de grens

van de kamer

die mij niet kent.

 

Mijn jas glijdt af,

blijft achter

als een huid

die mij nog even vasthoudt.

 

Het kopje met de barst

bewaart iets

dat ik niet durf

aan te raken.

 

Op de vensterbank

een steen van vroeger,

een herinnering

zonder thuis.

 

In de stilte

ga ik op zoek

naar zachte woorden

die me dragen.

 

Nel Goudriaan, juni 2025

 

 

 

Dit gedicht is opgenomen in de lustrum editie van de 30ste poëzieprijs Boontje. (Louis Paul Boon)

 

Mijn Moedertaal

 

Zij wekte klanken in mijn mond,

nog broos en speels en onbegrepen.

Zij wiegde woorden, warm en zacht

en leerde mij in zinnen spreken.

 

Zij danst in letters op papier,

zingt in verhalen, fluistert dromen.

In elke zin een stukje thuis,

een plek waar woorden mogen stromen.

 

Zij troost mij als de wereld zwijgt,

verbindt mij met wie vóór mij waren.

Hun stemmen leven voort in mij,

Verweven in haar klank en namen.

 

Hoe ver ik reis, hoe ver ik dwaal

Ze vormt mijn denken, mijn bestaan

In elke zin klinkt haar verhaal

ik adem in mijn moedertaal

 

©️ Nel Goudriaan

10-03-2025

Vreemdeling

 

De taal van dit land is in nevels gevangen,

roest op borden langs de paden,

staat in graffiti op muren geschreven,

de tekens zijn de weg kwijt.

 

In de ochtend sta ik voor de spiegel,

proef klanken die niet de mijne zijn,

ze smaken als stugge korrels grind,

Ik spoel mijn mond, de rivier voert ruwe steentjes mee.

 

In de middag spreek ik met mijn handen,

bestel falafel, haar geur en smaak zijn niet van thuis.

Mijn stemband schuurt langs klinkers,

over medeklinkers struikelt mijn tong.

 

In de avond stapel ik bij het raam,

woorden als losse bakstenen, zonder cement.

Soms vallen er stenen uiteen tot gruis,

verdwijnen woorden die niemand meer kent.

 

In de nacht fluister ik lieflijke woorden van thuis,

Ik zie ze voor me als edelstenen,

herken ze aan hun vorm, hun kleur en hun gewicht,

maar de klanken vervliegen, verdwijnen uit zicht.

 

©️ Nel Goudriaan

17-03-2025

Ik ken een land waar woorden willen wonen

waar letters dansen op het ritme van de taal

waar klanken samensmelten tot akkoorden

Waar zinnen zich ontvouwen tot verhaal

 

Ik ken een land waar mensen willen wonen

waar muren vallen één voor één

waar woorden van dictators

stukslaan

op een rots van harde steen

 

Ik ken een land waar dichters willen wonen

waar melodieën zingen in de wind

als vogels over zeeën, over grenzen

zo onbevangen als een kind

 

©️ Nel Goudriaan

maart 2025

 

Avondlicht

 

Twee oude eiken in de avondzon,

geworteld in dezelfde grond,

hun stammen hellen naar elkaar,

hun kruinen vangen het laatste licht.

 

De takken tasten naar de lucht,

geraamten van een ongeschreven taal.

Het blad beweegt, een trage adem,

een fluistering die nooit verstomt.

 

Twee wachters aan de rand van de nacht,

stil en standvastig in het duister.

Hun silhouetten lossen op in zwart,

tot het ochtendlicht ze weer hervindt.

 

©️Nel Goudriaan

19-03-2025

Door de bomen het bos

 

Hoge stammen, recht en stug,

knoestige zwijgers, huid van schors.

Ze ademen traag, luisteren langer,

Ze dragen de geheimen van het bos

 

Wortels verstrengelen onder de grond

omklemmen wat ooit viel en bleef.

hemelwater sijpelt in de aarde

fluistert van nieuw leven na de dood

 

Ergens daartussen nestelt het bos.

Niet in de kruinen, waar de wind de bladeren wist,

maar onder de uitnodigende voeten,

waar grond zich opent zonder prijs te geven.

 

©️Nel Goudriaan

tekst en foto

16-03-2025

Schaduwen van het Verleden

 

Verloren gezichten, stemmen vervaagd door de tijd,

fluisteringen in halfduistere gangen,

voetafdrukken in versleten tapijt,

waarin de stilte voorgoed  is blijven hangen.

 

Soms hoor ik klanken, warm en vertrouwd,

een stoel die verschuift, een traptrede kraakt,

een adem, een zucht, een gebaar dat ontwaakt

en dan weer die stilte, die mij zo benauwt.