Nasmaak

'Antoinette, kun je voortaan rekening houden met je collega's? Door jou zitten we de hele middag in de stank.'

Met een rood hoofd sluit ze haar broodtrommel.

Ze denkt aan het weekend. Met haar zus haalde ze de laatste spullen uit het huis van haar moeder.

In de koelkast stond een glazen pot rolmopsen.

Elke dag at haar moeder er een.

Zijzelf raakte die glibberdingen nooit aan, hoe vaak haar moeder er een aanbood.

Zojuist at ze haar eerste. De zoetzure nasmaak streelt haar tong.

Moeizaam slikt ze. Haar lippen tintelen nog. Wat overblijft is de geur van moeders keuken.

Nel Goudriaan 

17-02-2026

UKV van de week bij Schrijven Online

Ze zat op haar terras toen de vlinder kwam. Wit, doorzichtig in het middaglicht. Hij cirkelde boven de bloemen in de tuin, aarzelde, landde op haar uitgestrekte hand.

Zo licht. Alsof hij niets woog.

De vleugels trilden zacht tegen haar huid. Ze durfde zich niet te bewegen, wilde het moment vasthouden. Door het dunne vlies schemerden fijne aders, als inkt op perkament.

Hij vloog weg, een flits die oploste in de zon.

Haar hand bleef uitgestrekt in de stilte. Zijn zachte tinteling trilde na op haar huid.

De bloemen wiegden traag. Zonder gewicht.

Haar hand voelde zwaarder dan voorheen.

©️Nel Goudriaan 

28-01-2026

De zon werpt ongevraagd licht over zijn trui, precies daar waar de mouwen leeg blijven.

Rachels handen bewegen op de automatische piloot. Ze maakt een ontbijt, schenkt koffie en bladert door de krant.

Buiten raast de wereld in een meedogenloos ritme voort; binnen hangt de tijd als een stilstaand stofje in een lichtstraal.

Voorbijgangers weerspiegelen zich in het raam, schimmen van een leven waar zij geen deel meer van uitmaakt.

De avond nadert, de stilte zwelt aan tot een tastbare aanwezigheid. Alles om haar heen stroomt, trilt en draait, terwijl zij roerloos wacht op een echo die niet komt.

©️Nel Goudriaan 

28-01-2026

De deur staat op een kier.

Ik sluip naar binnen. Onverstoorbaar typt ze door. Af en toe een zucht. Haar bureau ligt vol losse blaadjes met aantekeningen. Haar hoofd vol met personages. Dag en nacht leeft ze met hen samen. Mij ziet ze niet meer.

Ik fluister haar naam. Ze hoort me niet eens.

Ik buig me over haar schouder, lees mee. Mijn adem stokt.

“Hij denkt dat ik hem niet zie,” staat er. “Dat ik verdwenen ben in mijn verhalen. Maar elk woord dat ik schrijf, is voor hem. Gaat over hem.”

Ze sluit het document: “Onzichtbaar.docx”

Nel Goudriaan

27-01-2026

‘Jasper, vertel ons eens waarom jij geen misdienaar meer wilt zijn.’

Pa knipoogt naar mijnheer pastoor.

‘Het is wat met die jongens van tegenwoordig. Vroeger was het een eer de kaarsen aan te steken.’

Het bloed stijgt naar mijn hoofd.

‘Daarom.’ Ik hoor zelf hoe kinderachtig het klinkt.

‘Dat is geen reden. Zegt u eens iets, mijnheer pastoor.’

‘Ik ben uiterst tevreden over Jasper. Hij is voorbeeldig.’

Zijn felle ogen priemen in mijn jongenslijf. 

Ik ren naar het toilet en geef over.

Bij mijn terugkeer zijn vier ogen op mij gericht.

‘Ik doe het niet meer.’ Mijn stem trilt.

©️Nel Goudriaan

27-01-2026