Sandbergplein

‘Weten de bestaande dingen dat ze bestaan?’

 

Sandbergplein

 

Zomaar een zaterdag op het Sandbergplein

gezeten op een bank in de oktoberzon,

een jonge vader fietst met zoon en uit de bron

ontspringt vol kracht een heldere fontein.

 

Een bronzen vogel spreidt haar vleugels uit,

een vuist verheft zich, toont ontembare kracht,

de wind beweegt gekleurde vaandels zacht

boven het winkelend publiek, de tassen vol met buit.

 

Museumgangers schuifelen een draaideur binnen,

ontvluchten het lawaai van ronkende motoren

en ademen de kunst met al hun zinnen

 

Maar in een stille uithoek ligt verloren

een kleine vogel die het niet kon winnen,

een hoopje veren tussen dorre bladersporen.

 

@Nel Goudriaan oktober 2018

 

Afscheid

(
(

Gedicht naar aanleiding van gedicht Afscheid van Adriaan Morriën

 

Afscheid 

 

sluip je voorzichtig de hoek om

zul je gerust zijn

en zul je vredig zijn?

 

maar je bent niet gekleed 

voor deze lange reis

 

weet je dat afscheid 

hier maar een ogenblik is

een boodschap om een hoek

een blik achter dit werelddeel?

 

mag ik je hand en voet zijn

en kus je voorzichtig 

het licht?

 

Nel Goudriaan 04-09-2018

 

Operatierobot

Trefzeker

bedienen zijn vingers 

de panelen 

vanuit de cockpit 

heeft hij ruim zicht

op ragfijne naalden

die het kwaad verwijderen 

uit haar lichaam

 

Voorzichtig

weeft hij witte draden 

hecht haar wonden, 

verlicht haar pijn

is veraf 

en toch nabij

haar binnenkant 

bekijkt hij in 3D

 

Behoedzaam

bewerkt hij haar schoot 

bereidt haar voor

op het scheppen 

van nieuw leven 

aanschouwt zijn werk

en ziet dat het goed is

 

Even is hij weer de kleine jongen 

die naast zijn moeder is gezeten

haar handen strelen de stof

terwijl de naald

van de de naaimachine 

zoemend voortbeweegt 

 

Hij  hoort haar psalmen zingen

over Hem

die in de moederschoot 

nieuw leven weeft

en haar doorgrondt en kent

vertrouwd is met haar wegen

     

Hij weet zich weer

een onderdeel 

van het mysterie 

een kleine radar 

in een groot geheel

een dienaar

van een wonderlijk paneel

 

@Nel Goudriaan 15 april 2018

 

Inzending UMC poëzie wedstrijd 2018

Thema: Geneeskunde en Techniek

Munttheevrouw


Eens zou ze de draak verslaan 
dat wist ze zeker
groen als gras was ze toen
hij haar voor het eerst betastte
op plekken waarvan ze het bestaan niet wist

Nu woont ze in een twee onder een kap woning 
geschilderd in grachtengroen met een vleugje blauw
en drinkt ze in de namiddag muntthee met vriendinnen  
terwijl kinderen jengelen  om smurfenijs

In de nacht droomt ze van groene weiden
en kalfjes die aan haar hand sabbelen 

@ Nel Goudriaan 2 juni 2018

Schaduwkind

Het zonlicht trekt een baan

tussen grauwe flatgebouwen

dorre planten reiken tevergeefs naar licht 

 

in de schaduw vechten mensen

ongezien vergieten zij onschuldig bloed

een eenzame vlag wappert kleuren 

 

Een kind maakt een dansje

achter tralies op een grijs balkon

vraagt aan zijn moeder

hoelang de zon nog slapen zal

 

@Nel Goudriaan 18 mei 2018

Naar aanleiding van opdracht #195 Greetje Kruidhof op SOL

 

 

Hoe zou het zijn?

Hoe zou het zijn?

 

Het volk regeert

maar wat

als de wil van het volk

wordt gevormd 

door de onderbuik

waar hebzucht haat en holle frasen

welig tieren?

 

Vrijheid regeert

maar wat

als de angst overheerst 

en het volk

zich verschanst 

zich veilig waant

achter barricades?

 

Waarheid regeert 

maar wat

als partijen

gekleefd aan veilig pluche

afglijden en verworden 

tot broeinesten van

ambitie en bedrog?

 

Geloof regeert

maar wat

als geloof heerst

 over hoop en liefde 

en de haat 

zijn genadeloze gang

 kan gaan?

 

Hoe zou het zijn

als poëzie met zachte schreden

het schrale land zou binnentreden?

als geloof weer hoop en liefde kust

en alle haat dan wordt geblust?

 

Hoe zou het zijn

als oren zich openen om te luisteren

als luide stemmen weer gaan fluisteren

zouden zachte krachten winnen

wit en zwart elkaar beminnen?

 

zouden vrijheid en gerechtigheid 

eenheid en verscheidenheid 

weer kunnen samengaan

en de vijandigheid verslaan?

 

zouden merels luider zingen

zou de leeuw van vreugde springen

zouden ringtones minder rinkelen?

zouden ogen weer gaan twinkelen?

 

of is een dichter maar een dromer

die wolf en lam tezamen ziet

spelen in een eeuwige zomer?

 

@Nel Goudriaan  5 mei 2018

 

(Nieuwe bewerking van gedicht ‘Democratie’ uit 2016)

Sprakeloos

 

Ze zeggen dat

tranen stromen

naar de zee

Zou het misschien zo zijn

dat sommige verdampen

in een dode rivierarm

en andere zich hechten 

aan een eenzaam lichaam? 

 

Ze zeggen dat

woorden verwaaien

in de wind

Zou het misschien zo zijn

dat sommige schuilen 

in de holte van een boom

en andere wachten

tot iemand ze aanraakt?

 

Ze zeggen dat

uren glippen 

tussen vingers door

Zou het misschien zo zijn

dat sommige vluchten

voor het heden 

en andere stilstaan

in een punt van de tijd?

 

Ze zeggen dat

vragen wachten 

op antwoorden

 

Ze zeggen dat

de wereld verdwijnt

als het donker wordt

 

Ze zeggen

ik stamel

weet niet

wat of hoe

 

@Nel Goudriaan 2 april 2018

Vleugellam

Onzichtbaar fluistert zij

in het avondlicht 

Onhoorbaar lispelt ze 

lange zinnen

langzaam verdwijnt haar stem

een mot vliegt haar vleugels stuk

tegen de staande schemerlamp

 

Haar bloemetjesjurk 

kleurig en fleurig 

gemaakt volgens oud patroon

steekt schril af 

tegen donkere wolken

varkens schreeuwen in doodsnood 

vlak voor de slacht

 

Dan een zwijgen overal

geen ijzige stilte maar

een stilte die ademt

ze wentelt zich in modder 

en komt thuis

De aarde opent zich 

Vanuit de verte klinkt een mannenkoor

(Vanuit de verte wenkt een vrouwenkoor)

 

@Nel Goudriaan 28 maart 2018

 

Naar aanleiding van opdracht Odile Schmidt op stofomslag van bundel Greetje Kruidhof

Uitgangspunt gedicht p.33 Wisselplaats

Je vader fluistert woorden’

     

Stofomslag Greetje Kruidhof,  Wisselplaats
Stofomslag Greetje Kruidhof, Wisselplaats

Jouw naam

 

De boerenzwaluw 

keert terug na lange reis

zingt aarzelend 

zijn eerste lentelied

een grutto 

koning van de weiden

zet de toon

een kieviet roept 

vergeefs 

haar eigen naam

 

Slaperige koeien 

verlost uit donkere 

bedompte winterstallen

begroeten 

eerst verdwaasd 

en dan uitbundig 

groene weiden 

dansen

de koeiendans

 

Ik denk

aan weilanden van vroeger 

aan kalfjes warm

sabbelend aan mijn hand 

aan emmers vol

rode bessen 

met de hand geplukt 

door jou en mij 

elk voorjaar weer

roep ik jouw naam

 

@Nel Goudriaan 26 maart 2018

 

Zeedicht


Z(ee)dicht

Waarom kijken 
die twee 
zo gedwee
naar de deinende zee?
Zien ze schepen
Zien ze vissen?
Huilt er heimwee 
Kwelt het missen?

Of verbeeldt deze dichter
alleen
een poëtisch cliché?

Waarom vliegen 
twee meeuwen 
Zo tevree
boven de golvende zee?
Buiken ze uit
na een hemels diner
Of zijn deze meeuwen 
alleen
maar een beetje blasé?

Waarom lig ik
alleen 
in het duin
bij de zee?
Droom ik 
van ted’re soirees
of treur ik
eenzaam 
om alles
wat is passé?

@Nel Goudriaan 23 maart 2018

Geschreven naar aanleiding van deze schrijfopdracht van Odile Schmidt op

Schrijven Online.

Zwijgen

Zwijgen

 

koester me

streel me

in het morgenlicht

houd de gordijnen 

nog heel even dicht

 

plak pleisters 

op plekken van pijn

maar zwijg 

over leven

dat doorgaat

en tijd 

die alle wonden heelt

 

zit naast me

troost me

in de middagzon

schenk mij water

uit jouw bron

 

omarm me

in de avondkoelte

verwarm me

in de kilte van de nacht

maar zwijg 

over morgen 

en de nieuwe dag

 

zet stil

de tijd

ik ben

een 

stipje

in de 

eeuwigheid 

 

@Nel Goudriaan 07-03-2018

Theater

Theater 

 

Op het toneel zet zij haar masker af

kruipt in afgeleefde huiden

van verre voorgangers 

spreekt hun taal, leeft hun leven

Iedereen ziet dat het niet waar is

maar niemand zegt er iets van

 

In de foyer zet zij haar masker op

fluistert over vreemde vogels

luistert naar stemmen van de overzij

buigt en knipt voor complimenten 

lacht haar witte tanden bloot

 

@Nel Goudriaan januari  2018

 

Iedereen ziet dat het niet waar is

maar niemand zegt er wat van

 

‘De wereld  is een speeltoneel

Elk speelt zijn rol en krijgt zijn deel.’

 

@Nel Goudriaan 26 januari 2018

Boom ensemble

Tekening Barbara van der Grinten
Tekening Barbara van der Grinten
Vier violisten in een boom
spelen op hoge toon
Twee blijven liever op de grond
maar strijken wel synchroon
Een wonderschone melodie
stijgt naar de hemel op
De vogels kwinkeleren mee
daar boven in de top 
Een wandelaar vertraagt zijn pas
en luistert ademloos
naar droommuziek con grazia
zo teer, zo fijn, zo broos